Sevgisiz sultan Şiiri - Murat Ülkü

Sofrada ekmeği böldük de yedik,
Yokluğun boynunu büktük de geldik.
Dünya malı için "nasip" derdik de,
Sevginin bütçesi ne denli çok dar?

Cebimiz boş diye gönül mü boştur?
Varlık deryasında her can sarhoştur.
Neden bu bakışlar soğuk, nahoştur?
Vefanın paha biçilen demi var?

Gülüşler taksitli selamlar borçlu,
Sanki bu sefalet tek bize suçlu.
Zengin mi her zaman haklı ve güçlü?
Merhamet satılmaz bunu kim anlar?

Yoksulluk neyse de geçer be adam,
Mide boş kalsa da ölmez ya adam.
Lakin sevgisizlik en ağır idam,
Bu canı bu dertle kimler yakalar?

İnsan mı insana artık yabancı?
Kapıda bekleyen dertli bir hancı.
İçimde dinmiyor sızısı, sancı,
Neden kalplerde hep kilitli kapılar?

Gözyaşı bedava aksın durmadan,
Sevda ise ağır yükü sormadan.
Hangi düzen kurulmuştur yormadan?
Zengine gül bağı bize çalılar.

Bir tatlı kelamın bedeli nedir?
Gönül bir saraydır ya da hanedir.
Servet hürriyeti hangi hanedir?
Ruhunu satmış o sahte yapılar.

"O da mı parayla?" diye sorduk ya,
Hayali gerçekle hayra yorduk ya.
Dertler sofrasına bağdaş kurduk ya,
Tuz basar yaraya eski anılar.

Kefenin cebi yok bilen kalmadı,
Gönül heybesini dolan kalmadı.
Şu garip halimden anlayan kalmadı,
Yalnızlık içinde geçer bu yıllar.

Gelen de bir elden giden de hani?
Anladım dünyada her şeydir fani.
Garip Murat der ki sevgisiz sultan,
Gönlü yoksul kalır sarayı yanar.