Aşkın beni candan geçirdi,
dünya gözümde bir buz gibi eridi.
Benlik ateşi söndü gitti;
nefes almayı seninle öğrendim, sevgilim.
Çok insan bahsetti aşktan,
şeyhler sızlandı candan.
Mecnun, kör oldu Leyla’dan;
“Deli işi, aman yapma!” dediler.
Nefes almayı seninle öğrendim, sevgilim.
Canımın içindeki sır sensin.
Secdede adını andığım giz sensin.
Gönül Çalab’ın tahtıysa eğer,
o tahta kurulan tek iz sensin.
Nefes almayı seninle öğrendim, sevgilim.
Kayıt Tarihi : 9.3.2026 06:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!