Sevgilim, Şiiri - Nehir Albayrak

Sevgilim,
Ağzının sesini kıs, yüreğininkini aç biraz.
Bana yüreğini aç ki, kendime kıvrılacak bir yer bulayım. Sığmıyorum bu betonların arasına da, bu göğe uzanan sokaklara da.

Sevgilim,
Zamansız bir mektup gibi gel kapıma.
Başımı kapı aralığından uzatmaya korkacağım, sen korkma.
Ellerime okut, parmak uçlarıma okut her zerreni. Ezberletene dek, gitme baş ucumdan.

Sevgilim,
Bilirsin, yapraklar düşmeye başladığında, hüzün dökülür yeryüzüne.
Sen o hüznü de çok seversin.
Bir yaprak gibi düşsün başım omzunun toprağına.
Beni sakla.
Kurut avcunun kumral sayfalarında.

Sevgilim,
Bir akşam güneşine karışıp sızayım istiyorum pencerenden yüzüne.
Pencereden yüzüne değer gibi, yüreğine değeyim istiyorum, sıcacık bir akşam güneşi olup.
Bir deniz kıyısına oturup şöyle, ufuğa duyduğum özlem gibi.
Tıpkı o özlem gibi.

Sevgilim,
Bileklerinde gizlenen onca yağmur, saçlarından süzülen menekşe kokusu.
Tüm bunları bi’ ben görüyorum senin elindeki çizgileri sayarken.
Senin el falında kendimi ararken ben hep, bi' menekşenin hüznüne karışıyorum.

Sevgilim,
Dümdüz duvarda yüzün, dalga dalga denizde tenin ve sesin yankılanır içimin sonsuz boşluğunda.
Tüm o karanlığa çarpa çarpa, inadına ışıkla.
Bir şemsiyenin koruduğu tüm o yıldızlara ve aya, güneşe dek.
Seni yansıtacağım baktığım her taşa, toprağa.

Sevgilim,
Sen bu çamura bulanan dünyanın güzel kalan tek manzarasısın.
Benim bütün çabam, gülüşüne değemesin diyedir gam, keder.
Hiçbir şey, o güzel başını önüne eğmesin diyedir. Utandırma beni.

Sevgilim,
Ne sesim, ne sözüm yetiyor güzelliğini anlatmaya. Şurada sıkışan şehir, ötede mahvolan dünya.
Beni ayır, beni kendine sakla.
Beni, kurtar bu kuyudan.
Zira burada, her şey biraz daha yok olmakta.

Sevgilim,
Canımı yangınına serdiğim,
Bi’ canım daha olsa, onu da sen yak isterdim.