Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tutkulu bir lisanın var bana karşı
giderek artıyor güzelliğin
böyle suskun kalmalısın
çözmeliyiz susarak sevmenin
zorlu anlamlarını
her an yanımda olsan bile
severim susmalarını! ...
Sözün bittiği yerdeyim......kutlarım...
sevgiyle kalın..
''tutkulu bir lisanın var bana karşı
giderek artıyor güzelliğin
böyle suskun kalmalısın
çözmeliyiz susarak sevmenin
zorlu anlamlarını
her an yanımda olsan bile
severim susmalarını! ... ''
BENDE SUSTUM KALDIM..tşk.ler..
küçücük mutluluklardan aşk yaratabilmek çok büyük bir meziyet olsagerek ve bu aşka satırlarda can vermek harikulade.... saygılar sunarım
(çözmeliyiz susarak sevmenin
zorlu anlamlarını ).... boylece bakakaldimmmmm... soyliyecek bisey bulamiyorummmm....
Ne büyük anlamlar gizli susmalarımızda, konuşarak tüketmek isteriz halbuki hayatı, oysa ne değerlidir yüksek sesle susmak, yüreğine sağlık...
Hakan Köse
Çok severim ben bu şiiri, çok severim dopdoluluğun suskunluğunu, dopdoluluğun o kendinden emin gülümseyen suskunluğunu, tekrar okurum, döner bida okurum, susar öylece kalırım, yüreğinize sağlık, kaleminize sağlık, saygılar//Bekir Mutlu Gökçesu
yanık sevdalar büyütmüşsün
ruhunun simsiyah telvelerinde...///
Sevgili Erlacin, Bazen suskunluk neler ifade etmez neler.
O güzel yüreginiz hic solmasin....Sevgilerimle...Sedef Ünal
'böyle suskun kalmalısın
çözmeliyiz susarak sevmenin
zorlu anlamlarını
her an yanımda olsan bile
severim susmalarını! ...
Bu arada sevgili Erlaçin;
''Sen Aşk Yorgunu Ben Sevda Vurgunu' başlıklı şiirimdeki çetin sorunun yanıtı da ışıyor gibi şiirinizden..Teşekkürler ve tebrikler..
Sevgiyle
Mim Kemal Ertuğrul
Ben de sussuşup kalıyorum böylesi bir aşk karşında... Sanırım dipnotun etkisi çok, şiirin beni bu denli etkilemesinde... 'Sevmenin zorlu anlamını susarak çözmek' muhteşem bir anlatım ve önünde diz çökülecek bir sevda hikayesi bu!. Bu kadar derin ve etkili aşk şiirlerinin sırrını şimdi çözdüm ben:-). Darısı hepimizin başına diyorum:) ve Şahin beye de saygılarımı iletiyorum. Tebrik ediyorum Naime hanım yaşadıklarınız ve yaşattıklarınız için. Yüreğiniz ve kaleminiz hiç ama hiç susmasın, emi? Sevgi ve saygılarımla....
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta