Sevdiremedim Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SEVDİREMEDİM
Fevzi Emir Yılmaz

Talimgâhı oldum sevda okunun,
Vuruldum, vuruldum, bir âh demedim.
Ömre ömür katan o gül kokunun
İz sürdüm peşinden, yetişemedim.

Aşk derler bilirsin, bir nazlı gonca,
Gönül toprağımda bitiremedim.
Sinemde taşıdım ömrüm boyunca,
Yârin huzuruna götüremedim.

Türkü türkü olmuş yüreğim sana,
Bağıra bağıra söyleyemedim.
Tutup ellerinden sevdadan yana
Salına salına yürüyemedim.

Açıktı kalbimin kapısı, dedim,
Yolunu gönlüme döndüremedim.
Beyhûde dolandım, beyhude gezdim,
Yürekteki koru söndüremedim.

Bir damla aşk idi muradım senden,
Yalvardım, yakardım, yağdıramadım.
Ben kendime çektim, sen kaçtın benden,
Seni şu gönlüme sığdıramadım.

Boşa yaz bekledim sen gibi kıştan,
Belki anlar, dedim, sözden, bakıştan.
Bir farkın yok imiş kayadan, taştan,
Bu garip Emîr’i sevdiremedim.

Zalim olsan zulmün sürmezdi böyle,
Cani olsan ruhum ölmezdi böyle.
Bu sonsuz çilenin adını söyle:
Düşündüm, düşündüm; ben bilemedim.