Sevdan Şiiri - Mustafa Alp

şehirlerin sakladığı
çıkmaz sokaklar gibiydi sevdan,
girdim de dönmesini bilmedim.
her köşe başına bir ümit bıraktım,
her dönüşte biraz daha eksildim.
meğer insan birini ararken
önce yolunu değil,
kendini kaybedermiş.

geceyi sabaha bağladım,
sabahı bir ihtimale.
belki gelirsin dedim,
belki bir kapı açılır da
adımı eskisi gibi söylersin.
ulan gönül,
bir belki'nin peşine düştün de
kaç kesin'i harcadın haberin yok.

sokak sokak gezdim seni,
duvarlara sordum,
pencerelere baktım,
ışığı yanan her evi
senden bir haber sandım.
şehir sustu.
bir ben konuştum,
bir de ayakkabılarımın altında
ezilen gururum.

sonra bir meyhaneye düştü yolum,
meyhaneci sordu.
kimi arıyorsun be adam?
dedim,
bir kadını değil usta,
onda bıraktığım kendimi.
kadın bulunur belki,
ama insan kendini kaybetti mi
hangi sokaktan döneceğini bilemiyor.

bir kadeh koydu önüme,
iç, geçer, dedi.
güldüm.
üzüm ne bilsin benim derdimi?
rakının günahı ne?
ben ayıkken sevmişim seni,
sarhoşken mi unutacağım?
bazı yaralar içkiyle kapanmaz usta,
yalnızca insanın dili çözülür,
yara yine bildiğini okur.

günler ayları kovaladı,
geceler sabahları.
ben seni aradım,
zaman beni eskitti.
takvimden yaprak değil,
ömrüm düştü birer birer.
senin haberin olmadı,
ben her geçen günü
senden gelen bir cevap sanıp açtım.

sonunda şehrin
bakmadığım sokağı kalmadı.
ne bir pencere,
ne bir kapı,
ne de adını soracak yabancı.
işte o zaman anladım.
sen kaybolmamıştın.
ben, gitmiş birini
hala gelecek sanıyordum.

meğer sen çoktan
vedanı cebime koymuşsun da
ben onu aşk diye taşıyormuşum.
sen kapıyı çekip gitmişsin,
ben içeride rüzgar var sanmışım.
insan bazen terk edildiğini bile
geç öğreniyor be sevdiğim,
çünkü yürek,
aklın gördüğünü kabul etmekte
hep biraz gecikiyor.

şimdi o çıkmaz sokağın
başında durup gülüyorum.
ne sana kızıyorum artık,
ne şehre.
bir tek kendime soruyorum,
ulan mustafa,
çıkışı olmayan yere
bu kadar ömür neden bıraktın?

cevabı yine gönül verdi.
sevmiştin.

iyi de be gönül,
sevmek buysa
neden giden hafifledi de
kalanın omuzlarına
bir şehir yüklendi?

sonra sustum.

çünkü bazı soruların
cevabı yoktur.
insan onları çözmez,
taşır.

ve bazı sevdalar
bitmez sanılır.

oysa biter.

yalnız insan,
bittiği yerden
kendine dönmeyi
biraz geç öğrenir.

✍️