Memleket Sevdam Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Ben ki,
Bozkırın bağrında yetişmiş bir yiğit başağım
Toprak kokar avuçlarım, ter damlar alnından tane tane
Yüreğim bir çeşmedir çağlar Yozgat'ın orta yerinde
Yerköyün taşına toprağına, Çamlığın kuşuna sığmaz
Bir sevda büyütürüm yüreğimde
Ne kerpiç duvarlara sığar, ne minare gölgesine

Nohutlu'nun tepesinde akşam alacası çöker
Öfkem kadar yüksek, hüznüm kadar derindir o sevda
Sorgun ovasına yağmur iner gibi iner yüreğime
Bozkır ürperir, kekik kokar; "gel" desen, kanatlanır gelirim
Bulutlardan, dağlardan Çamlık'ı aşar geçerim yollara
Bir türkü olur düşerim diline

Git desen,
Bir bozlakta ince ince sızlayan tel gibi, yüreğim sızlar
Bir daha belki de hiç doğrulamam
Bir karanfil söküğü gibi ayaklarım tutmaz
Dizlerimin bağı çözülür
Ellerim boşluğa uzanır tutunacak dal arar
Ve akşamüstü bulutları hüzün dökerler Yozgat'a damla damla
Gitmek dedikleri,
Yüreği Yozgat'ta bırakıp
Bir ömür yağmur olmaktır uzaklara.

Bakır güneşlerde yanmış, ayazlarda yoğrulmuş
Sürmeli'nin gözlerinde kaybolmuşum
Bu sevda ne sadece bir türkü, ne bir nefes
Bu sevda, kıtlığa inat yeşeren bir buğday tanesidir bozkırda
Şiirimin adı bu yüzden Memleket Sevdam
Çünkü sevdam
Yozgat'tır.