Hangi mevsimin sırtındaydı hayat
sen uzayıp dururken saçlarından
Kadife bir gülüşün incindiği yerler olur belki
isminin yankısı çarpacak taş arıyorken.
Sonra kayıtsız bir düş ortasından silkinen ter bezleri
ve açıkta kalmış bir gönül yarası.
Sen sevdalısı olduğun renkleri dizerken hayat resmine
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta