Sevda Dediğin Şiiri - Hatice Arı

Deniz dediğin, ya susmalı masumca;
Ya da azgın olmalı, dalyancasına,
Dostluk dediğin, ya hiç kurulmamalı,
Başlamamışçasına;
Ya da baki kalmalı,
Zaten hep varmışçasına...

Sevda dediğin, ya hiç kök atmamalı;
Tohumsuzcasına,
Ya da yakmalı bir yerleri;
Buzdan bir kıvılcımcasına,
Ve bir gün
Dikilip karşına:
‘İşte’ diyebilmeli,
'Küçük bir kor idim,
Şimdi kül ettim seni,
Söyle deli kız,
Niye zaptetmedin beni,
Sahip olduğun o mütevazi şeyi? …'
Söylemek kolay, yapmak zor;
Ama gel gör,
Anlamıyor bu deli gönül,
Anlamıyor ve de bilmiyor,
Zaten anlayan kim?

Karşılıksız sevince insan,
Alev alıyor korlar;
Onlar ki korkaklar, çok korkaklar;
Karşılık veremiyorlar, veremiyorlar...

Sevda dediğin yakıp yakıp hissettirmeli
Özden,
Derler ya hani kara sevda,
Boş şeyler bunlar,
Sevda dediğin,
Akıtmalı yaşı gözlerden,
Damar damar,
Sevda dediğin, cennette zakkumlar;
İçinde ılgıt ılgıt kök salar,
Sevda dediğin,
Önce bir kıpırtıyla başlar,
Sonra benliğini sarar,
Senin benliğinde,
Aslında
Kendini arar.