Sevda Çeşmesi Şiiri - Ömer Çelik

Şu mistik sokaklarda, boşa bekledim zahar
Etrafta yığın yığın gizemli ,loş mekanlar
Nazara mı gelmiş bütün mahalleli?
Muhallebici kızlar, ebruli Aslı Teyze
Hattatlar, sedefkarlar...
Hepsini arşivleyip, rafa mı kaldırmışlar?

Göçmen kuşlara kalmış şirin bahçeler, parklar
Barlara , kafelere dadanmış genç kuşaklar
Sahnelerde zamane şovmenleri
Genzimi tırmalıyor, şu mekanik atmosfer
Ne anonim bir ezgi, ne emsalsiz şarkılar
Düne dair ne varsa, listeden kaldırmışlar.

Uzaktan büyüleyen bir gramofon sesi
Adeta büyülüyor, kulak veren herkesi
Cadde boyu afili, yabancı tabelalar.
Değişmiş ticaretin karakteri, dokusu
Vitrinleri süslüyor sentetik patiskalar
Ne ibrişim kumaştan, ne gümüş gerdanlık var..

Ne oldu can yoldaşım, aldırma, düş peşime
Soğudu gülüşlerin, ağustos güneşinde.
Bak işte yalnız çınar
Ne fırtınalar gördü, şu kavlağan gövdesi
Sığınmış ,gölgesine tanıştığımız çeşme
Alınmış kitabesi
Resimleri revaçta, aslını unutmuşlar.

Popülerdi sokağı, bölüşürdü, eğlenirdi çocuklar.
Saçaklarında kuşlar, başında sevdalılar
Konuşurken göz göze
Fısıldardı musluğu, nakışlı testilere.
Şimdi de ağlar gibi, ara sıra damlıyor.
Akağında servi boylu ağaçlar
Halaylar örerlerdi, yıkım emrine kadar.

Seçkin bir adres iken, vilayetin dilinde
Esamisi kıt kelam, şehrin efsanesinde
Mesken tutmuş dilenciler, falcılar.
Tadilat memurları, darbe vurup geçiyor.
Bilmez mi usta başı, hala huzur evinde
İsmini bahşetmeli, ahir yaşına kadar.