Sevda Şiiri - Andelip Mehmet

Şöyle bir maziye baktım sıradan,
Hicranla ağlayan gözdür bu sevda.
Şikayet etmedim ak ve karadan,
Hüzünle söylenen sözdür bu sevda.

Heyecanla geçen günün ardından,
Bir zevk alamadım gülün tadından,
Artık hiç söz etmem senin adından,
Aşkın yollarında izdir bu sevda.

Sırtımda yük oldu, artık bu vebal,
Hayatımı meçhul, ederken ahval,
Akıp giderken hep zamanla bu hal,
Dostların gözünde azdır bu sevda.

Her baharın yazın, bir güzü vardır,
Her yaşanan kışın bir yazı vardır,
Geçen her bir günde bir sızı vardır,
Kışları yaşarken yazdır bu sevda.

Bazen çocuk olduk, gülüp oynadık,
Bazen genç takıldık yanıp kaynadık,
Şimdi ömrün sonu, hala doymadık,
Gençlik ateşinde közdür bu sevda.

Ömrün sonuna dek, eğlenip durduk,
Bitmeyecek sanıp hayaller kurduk,
Belki de şeytana uyup kudurduk,
Nefsin arzusuna sazdır bu sevda.

Zor hayat yaşadık nefsin sözüyle,
Kimsesiz kalplere bakan gözüyle,
Terk ettim geceyi, hep gündüzüyle,
Seven gönüllere özdür bu sevda.

Canım sıkılıyor, ruhum hep darda,
Gurbet ellerinde, gözlerim yar’da,
Bağlanmıyor şimdi, gönlüm firarda,
Ümit kervanında gizdir bu sevda.

Gideriz, kederli, sözle gideriz,
Kanlı yaşlar akan, gözle gideriz,
Herkes gibi bir gün, bizde gideriz,
Ölüm meleğine nazdır bu sevda.