Sevda . Şiiri - Tuncay Aytaç

Sıratım olmuş gözlerin,
ha düştüm ha düşeceğim yokluğuna.
Merhametine sığındım
Kapında köle olmaya razı,
Bedeli karın tokluğuna.

Cefayı sefaya döndürmek değil niyetim,
Gözlerim güzelliğine aşina
Sana dönmüş yalnızca cihetim.
Böyle gönülden severken seni,
Ey yar! Nedir senin niyetin.

Berhudar olmuş doğa,
Gelen mevsim bahar.
Mutluktan söz eder, güneşle birlikte,
Doğan her seher.

Sabır taşına döndüm,
Beklemeyi kolaymı sanırsın.
Güzelliğin Tufan,
Gönlümü tarumar eden sehersin.

Mutluluğa kanat çırpıyor kuşlar,
Tek taraflı mı olur büyük aşklar.
Tipiye döndü sensiz kışlar,
Aşk denilen tebessüm,
Bir bakış ile mi başlar.

Hasretim dudaklarımda iz,
Baharla birlikte çicek açar nazlı Nergis.
Senin güzelliğin cihana değer,
Bu büyülü sevda, ne büyük bir giz.

Sensizlik en büyük cinnetim,
Nedir bu inat, bu naz,
Hasret ile kuruldu gönülde devletim.
Empati yapsan anlayacaksın halimi,
Bilmiyorsun ki, ayaklarının dibi cennetim.

Sevgi pınarından akan
Bir içim su güzelliğin
Yekpare bir güzellik sendeki,
Tüm evren sığmış efsunlu haline,
Ben nasıl sığdırabilirim ki, gönlüme.

Bir tebessüm et, gülsün yüzüm,
Dağılsın tüm kederler.
Senin yanında bertaraf olmuş,
Altın gümüş pırlanta,
Tüm dünyevi değerler.

Sırrına akıl sır ermez,
Efsunlu halin dört boyutlu.
Sana bakan gözlerimde,
Tek gerçek sen, her şey soyuttu.

Bir daha sevmek mi asla,
Tarumar etti aşk beni tufanında.
Ben, aşk yağmurunda ıslanan serçe,
Sinemde yara açan,
Aşk denilen zehirli pençe.

Nereden sevdim demiyorum yine de,
Kadere bağladım aşk denilen olayı.
Sevgiye duyarsız olsaydı atan yürek,
Göçmen kuşlar özlermiydi sılayı.

Yine de mesudum aşkın ızdarabıyla,
Sevmeye and içmis gönül,
Yaşadığım bu aşk bana özel,
Her şeyiyle günahıyla sevabıyla.