Sessizlik Göçü Şiiri - Ümit Ensar 2

Sessiz telaşlar, ölüme yalın ayak koşan kadınlar ve kimsesiz kalmış gülümsemeler.. Hepsi acemi bir şair düzmecesi.. Oysa her gün sessizce koşuşturan yalnızlıklar arasında kimsesiz kalmıştı çocuk..

İnsafsızca somurtan kimseliler anlar mıydı hiç boş kalmış duvarlarda ki düşleri?

Gün ayazla başladı bu sabah, ellerim cehennem azabı kadar zifiri, gülüşlerim izmarite gelmiş sönük sigara misali, bir nefeslik ömrün sonu yaklaşıyordu sanki, ecel iliklerime kadar hissiz bırakmıştı seni, gidiyorum sevgilim artık göçüyorum senden yalnızca sesinin işlediği gökyüzüne, uğultulardan kurtulup bulutların arasına sesine karışmak için göçüyorum..

Sensizliğin sefaletinden kurtulup ölümsüzlük sesine karışıyorum.. Bir gün bir yağmur bulutu olup saçlarına değmek umuduna göçüyorum sessizce geçiyorum sokakları ölüm bekçilerinden sıyrılıyorum birbir ve sana göçüyorum artık..