Sessizliğin Adı Şiiri - Ersin İlhan

Kalabalıklar içinden geçip
bir tek kendime çarptım.
Adımı sordum aynaya,
yalnızlık cevap verdi.

Bir odanın köşesinde büyüttüm
suskunluğumu;
duvarlar öğrendi benden
insan nasıl terk edilir.

Kahkahalar uzaktan gelir bana,
kırık bir radyonun cızırtısı gibi.
Gülen herkes,
bir yarasını saklar sanki.

Yalnızlık bir boşluk değil,
dolu bir yokluktur.
İçinde anılar dolaşır
ayak sesleriyle.

Bir sandalye eksik masamda,
bir ses yarım kulağımda.
Beni terk eden her şey
daha çok yer kaplar içimde.

Geceler uzun değil,
ben kısayım.
Kendime yetişemeden
karanlık olurum.

Erilhani derki;İnsan en çok,
yanında kimse yokken değil,
kendini bulamadığında
yalnızdır.