Sessizce Eksilmek Şiiri - Toprak Eren Ak ...

Manasız gözlerime bak ve söyle.
Söyle ki kabul edeyim bildiğimi.
Üşüyorum ama soğuktan değil, hayır.
Yalnız ve tekinsizim; çıplağım kanunlarının karşısında.
Ne anlamı kalır ben dürüst olursam benliğimin?
Yalancıyım, en çok da kendime.
Bana doğru dön ve söyle sevmediğimi.
Tükür yüzüme. Utanmıyorum kendimden.
Utanmıyorum; çünkü utanç başkasının aynasında öğrenilir.
Ben artık aynalara inanmıyorum.
Adımı söyleme, çağırma beni; sesim bana bile yabancı.
İnandığım her şey sırayla öldü, ben sadece başında bekledim.
Beni yargılama: Geç kaldım hayata ama erken uyandım.
Herkes bir şeye tutunurken ben elimdekileri saydım.
İçimde konuşan sesler var, hiçbiri bana ait değil.
Sustukça benziyorum kendime, konuştukça dağılıyorum.

Beni kurtarmaya çalışma; kurtuluş fikri fazla gürültülü.
Ben sessizce eksilmeyi öğrendim,
her şeyden biraz, kendimden çok.
Şimdi sor bana: Ne kaldı?
Bir takvim yaprağı kadar hafıza
ve geçmeyen bir sızı sol tarafta.
Sol yanım; canım yanım, devrimci yanım.
Orada saklı kaldı itirazım,
diz çökmeyi öğrenemeyen tarafım.
Kendimi kurtaramadan dünyayı kurtarmayı istiyorum hâlâ.
İmparatorlukları devirmek,
kralları öldürmek,
zincirleri kırmak.
Devrimcinin ateşi yanıyor sol yanımda.