Gece taştı avuçlarımdan
yıldızlar birer yitiş,
her biri bir “niçin”
ruhumda durgun su.
Ne zaman ki rüzgâr sustu,
gölgeler söze döküldü,
yalnızlık dedim ama
aslında aradığım bendim.
Gül soldu bahçede,
sen gittin sözlerden.
Bir an boşlukta kaldı zaman,
ölüm gibi usul usul…
Ellerim havada kaldı
tutacak bir şey yokmuş gibi,
oysa aşk dedikleri
işte bu sessiz yokuş.
Kayıt Tarihi : 7.2.2026 19:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!