Açılan Eller ve Yakalanan Sırlar

Önceki hâlimle;
Yaklaşıyordum sâhiline ruhumun,
Yokluyordum sesini suda,
Test ediyordum havayı nefesimle,
Bahane döküyordum aynalardan.

Şimdi eşikteyim:
Kendimi sunuyorum bir kitap gibi açık,
Gerçeğimi döküyorum avuçlarına,
Bak, “beni gör” diyorum,
Bir çiçek ki sabah çiyinde titrer.

Sonrası?

Kabulden sonra:
Temas artık beraber dokunuyoruz,
“Biz nasıl dokunacağız birbirimize?”
Tenle değil, canla.

Redden sonra:
Temas içeri dönüyor, derin kuyulara,
“Ben bu aşkla kendi tenimde nasıl duracağım?”
Yalnız, ama yanarak.

Fark etmez
Temas bitmez Nihal,
Sadece döner,
Dışarıdan içeriye,
İçeriden ötelere.

Arayış hep sürer,
Yol değişir yalnızca,
Yönü senin nefesinde bulur.