Sessiz Vedaa Şiiri - Güven Tekin

​Sessizce dinliyorum, bir köşede durarak,
Yağmurun damlasıyla yerlere oturarak.
Veda ettim sonunda, kurduğum hayallere,
Teslim oldum çaresiz, akan o dertlere.

​Sel gelse az kalacak, içimde tufan kopar,
Baraj kapakları da açılsa beni yıkar.
Kimse kaldıramaz ki, düşmüşüm bu yollara,
Yüreğim sitem eder, geçen o yıllara.

​Islanmak çok da mühim, değil artık bu cana,
Yüreğin sızıları, işlemişken kana.
Geçmedikçe bu sancı, durulmaz dertlerim de,
Eksilmez gözyaşlarım, kalır hep gözlerimde.

​Yağmurun altında ben, ateş olur yağarım,
Kendi dert zincirimi, kendimce bağarım.
Sönmez içimdeki kor, yansa da her yanım bak,
Kaderim çizgisine, boyun büküp kalmak.

​Zaman beni zorla hep, sessizliğe itse de,
Ömrümün neşeleri, tükenerek bitse de.
On parmağı geçmiyor, kıymet veren insanlar,
Hâlimi görmüyor bak, beni candan duyanlar.

​Biri eşimdir elbet, öbürü kanlı kader,
Bu iki yoldaş bana, her gün veriyor keder.
Köşede oturmuşum, ağlarım geleceğe,
Ömrümü benzetirim, solacak çiçeğe.

​Gözlerim gözlerinde, hayallere dalarım,
Geçmişin izlerini, her yerde ararım.
Beni ayakta tutan, senin o bakışındır,
Gönlümün kış gününde, erimeyen kışındır.

​İçimde sel olmuş bak, yağmurlar durmaz yağar,
Her damla yüreğime, yeni dertleri yığar.
Ben yağmura rağmen hep, kavrulup yanıyorum,
Geçmiş güzel günleri, hasretle anıyorum.

​Acılarıma derman, bulamadım bir türlü,
Şu garip hayatımda, dertlerim türlü türlü.
Kimseler bilmez derdi, içimdeki yarayı,
Bulamadım dünyada, ak ile o karayı.

​Zaman akıp gidiyor, dur demek mümkün değil,
Kaderin karşısında, bükülür elbet boyun.
Yalnızlık hırkasını, giydirdi hayat bana,
Küsüp de gidiyorum, ben artık bu cihana.

​Bir fırtına kopuyor, ruhumun derininde,
Gözümün yaşı kalır, toprağın üzerinde.
Hayatın yollarında, adımlarım yoruldu,
Bulanık akan sular, durulmadan duruldu.

​Ne bir ses var ne nefes, etrafımda her yer boş,
Gönlümün sarayları, yıkılmış ve de nahoş.
Yine de o bakışın, güç verir bu canıma,
Bir umut ışığıdır, yaklaşır sol yanıma.

​Duyulmaz feryatlarım, sessizce ağlıyorum,
Gönlümü bu karaya, zincirle bağlıyorum.
Yağmur yıkasa bile, gitmez canın acısı,
Hiç bitmek bilmiyor bak, yüreğin bu sancısı.

​On parmağın içinde, aradım durdum vefa,
Bu vefasız dünyada, sürmedim bir gün sefa.
Eşim ve kaderimle, yürüdüm bu yolları,
Görmedim tutunacak, o dostça olan kolları.

​Son sözümü söylerken, yağmurlar yine yağsın,
Gözümden akan yaşlar, varsın nehire ağsın.
Bu köşede sessizce, veda ettim her şeye,
Gerek kalmadı artık, başka bir söz demeye