Sessiz Veda Şiiri - Moonster Şiir

SESSİZ VEDA
Bir akşam daha çöktü sessizce üstüme, yine sen düştün yarım kalmış düşüme.
Ne kadar kaçsam da geçmişin izinden, bir sızı yükseldi kalbimin içinden.
Sokaklar ıssızdı, gökyüzü karanlık, içimde adını koyamadığım yalnızlık büyüyordu.
Bir fotoğraf kaldı eski günlerden, bir de adın silinmeyen aşk defterimizden.
Ne zaman gözlerimi kapatsam gecede, Yüzün beliriyor kırık bir hecede.
Ben seni unutmayı çok denedim.
"Geçer" dediler, geçmedi inan. Bazı yaralar kapanmıyor zamanla ,
Bir şarkı çalar uzak bir evde, sanki sen söylersin her kelimede.
Bir yağmur başlar, camlara vurur, içimde eski bir hikâye yeniden doğar.
Sen gittin ya, Hayatım değişti sanmıştım.
Meğer değişen benmişim, geç anladım.
Aynı sokak, aynı gökyüzü, aynı insanlar... Ama sensiz her şey biraz daha yabancı.
Bir umut sakladım yüreğimin en dibine. Belki dönersin diye, belki bir gün yine.
Ama insan bazen beklemekten yoruluyor.
Dudaklarında "iyiyim" diye bir yalan, içinde binlerce "keşke" saklıyor insan.
Şimdi adını anmıyorum kimseye. Ama her sessizlik seni getiriyor aklıma yine.
Bir yanım "unut" diyor, bir yanım "kal". İnsan kendi kalbine nasıl veda eder?
Belki bir gün karşılaşırız bir yerde.
Belki gözlerin yine takılır gözlerime. Belki ikimiz de susarız o anda.
"Özledin mi?" diye sorsan eğer, cevap veremem..
Yıllar geçer, mevsimler değişir. Ama bazı hatıralar insanın içinde büyür.
Ve insan en çok kendine yenilir.
Belki dönmezsin ama ben yinede seni sevdiğimi inkar etmiyorum.
Çünkü aşk bazen kavuşmak,bazen sessizce sevmektir.
Hayalin gider yalnızlığın kalır. İşte böyle geçiyor ömrüm.
Eğer bir gün bu şiir sana ulaşırsa bir an durup geçmişi hatırlarsan..
Sadece içimde kalan sevgiyle uğurluyorum seni.
Çünkü bazı vedalar elveda değildir.
Bir insan gider, kapıyı sessizce kapatır.
Ama bıraktığı hatıra ömür boyu yaşatır bazen insanı.
Sadece içimde kırılmış bir kalple hoşça kal diyorum sana.