Akşam çöktüğünde şehir değil, insan kendi içine çekilir.
Kapılar kilitlenir, düşünceler üşüşür pencerelere;
Gece kuşları tüner, ışıklar konar yüreğine,
Fısıldar gölgeler ruhun derinliklerine,
Zihnine dokunur birkaç parmak, tak tak.
Senin pencerende bir sessizlik,
Kapının dışında bıraktıkların üşüşmüş,
Yapboz senin parmaklarına yakışır;
İster kucakla, ister taşı kalbinle, bu yük sana,
Ancak o zaman indirirsin kapının kolunu.
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 17:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!