Sessiz Kalan Yer Şiiri - Muhammed Yağmur

İnsan en çok,
yanındayken uzağında kalınan birini severmiş,
öğrendim.

Gülüşünü başkalarına savururken gördüm,
bana düşen hep sakinliğin oldu.
Onlara kahkaha,
bana suskun bir huzur bıraktın.
Ama huzur bazen
sevilmenin değil,
alışılmanın adıdır.

Elini tutmak isterken
parmak uçlarına kadar geri çekilişini ezberledim.
Sarılmanın günah sayıldığı yerde
sevilmenin helal kaldığını sandım bir süre.
Meğer insan,
istemeyenin yanında
ne kadar temiz severse sevsin
fazlalık olabiliyormuş.

Ben senin yanında
kendimi azaltarak durdum,
taşmam, yormam, yeteyim diye.
Ama insan eksilerek
kimseye tamam olamıyormuş.

Şimdi içimde tuhaf bir boşluk var,
adı sensizlik değil —
değersizlik korkusu.

Çünkü insan,
en çok da
gözlerinin parlamadığı yerde
yavaş yavaş söner.

Ve ben,
senin en mutlu olmadığın yerde
en çok seven oldum.