Sessiz Çığlık Şiiri - Fatima Ahmet

Suskunluğum bir deniz kıyısında
duyulmamış bir ezgide saklanmış.
Dalgalarım güçlü ama bir yere varamıyor.
Acılarım satırlarımın arasına damlıyor.
Kalemim beni dinlemiyor,
Yüreğimse aklımı…
Sol yanım sevgiden öksüz,
Ruhum aynadaki aksime küskün.
Viran olmuş ömrümse
harabe altında duyulmuyor.
Ne haldeyim, sormayın.
Ben bir BİÇAREYİM…
Sessizce fısıltılar var,
anlayamadığım bir ses tonuyla.
İçimde susmayan bir sessizlik var.
Sessizlik de hiç ses eder mi?
Ama bende öyle bir ediyor ki,
İçimdeki sessiz çığlıklar
boğazıma düğümleniyor.
Bu, hep kaçtığım yalnızlıktır belki de;
İçimde “sen yalnızsın” diyor.
Korkma diye sessizce çığlık atıyor.
Her çığlık, içimde taş olmuş duygularıma
çarparak geri dönüyor.
Damlalar birikiyor içimde,
kopan sessiz çığlıktan.
Kirpik uçlarıma kadar birikiyor didelerim,
Ama gözbebeklerime akıyor tekrar,
Yalnız damlalar.
Saklandığım sessiz hikayelerde
tekrar kalbimin titrek ritmiyle
hayata tutunuyorum.
Ve hâlâ atan bir kalbimi hissediyorum .
İçimde, en tenha yerde,
yalnızlığımla dertaş oluyorum…

Fatima Ahmet
12.02.2026 (00♠️00)