Sessiz çelişki Şiiri - Eylül Çiçeği

Hayat akıp gidiyor kendi bildiği yolda,
Adımlarım mağrur, duruşum dimdik ayakta.
Gören der ki; ne güzel kurmuş kendi dünyasını,
Kimse bilmez kalbimin o en derin yarasını.

​Ben bugünlerde en çok kendimle savaşıyorum,
Gözüm yarına bakıyor, ben dünde yaşıyorum.
Mantığım "yürü" diyor, yollar önümde serili,
Ama içim... Ah o içim, hâlâ o canda takılı.

​Çiçek açsa evimde, neşesi dilde kalır,
Bir yanım hep eksiktir, aklım o sese kalır.
Özlemek dedikleri bu dilsiz, ince sızı;
Hayatı yaşarken bile, hep bir yarım, hep sızı...

​Uzak durmak yetmiyor, mesafe söz dinlemez,
Bu gönül yorulsa da, o sevdadan vazgeçmez.
Kendi göğümde uçsam da kanadım onda kalmış,
Meğer bu garip canım, en çok onda can bulmuş...