Sesimi duymayan sen Şiiri - Ahmet Gürkan

​Sana biriktirdiğim cümleler var,
Dudağımın kıvrımında donup kalan...
Hani o her zaman sorduğun,
"Neyin var?" dediğin o boşluk var ya;
İçine düşsem, elimi tutar mısın?
Yoksa izler misin öylece, sessizce, uzaktan?
​Anlatsam sığar mı sandın kelimelere?
Gözlerimdeki o sönük ferin sebebini,
Uykusuz gecelerimin o zifiri rengini,
Bir yabancı gibi değil,
Beni öldüren bir yara gibi anlatsam;
Diner mi içimdeki bu bitmek bilmeyen fırtına?
​Senin bakıp da görmediğin yerlerdeyim ben.
Bir liman bekleyen, ama denizi kurumuş o gemi...
Yüreğimin enkazını önüne sersem,
Bir bir saysam hayal kırıklıklarımı;
Anlar mısın neden her gülüşümün yarım kaldığını?
Yoksa yine "geçer" deyip sırtını mı dönersin?
​Anlayamazsın...
Çünkü sen, hiç kendinden gitmedin benim için.
Hiç kimsesiz kalmadın kalabalıklar içinde.
Sana verdiğim ömrün, bende kalan o tozlu izini,
Bir anlık bir bakışla çözemezsin artık.
​Söylesem,
Avazım çıktığı kadar sussam sana,
Bu dilsiz sevdanın yasını anlar mısın?
Anlayamazsın yar...
Çünkü senin hiç kalbin sızlamadı, benim canım yanarken.