Serzeniş Şiiri - Hüseyin Koç

Usandım, bıktım mihnetinden, bu köhne dünyanın,
Ya, hale çare bulan, ya da bir kaygısız olaydım.
Kaygısızda çare de olsa, yangı yine yananın,
Ya, derd-ü gâm sertâcım, ya da bir zâhid olaydım.

Olmamaya direndim, bir dirhem-i dinar kulu,
Yeri, göğü dolduran Yezdân’ımken en ulu.
Dil sürçse, göz kaysa da, mücrimin yanmaz kılı,
Mevlâ’yı bulamayanlar, olur bir kulun kulu.

Can mülkünden geçmişim, neyleyim mülk-ü cihânı,
Varken mülk-ü canda, tek bir mülk-ü cihân sultânı.
Ne gâm, mülk-ü can talân olmuş, varken duâ zamanı,
Bil ki, yükselir değerin, Rabbe her dönüş ânı.

Ne muhtacım, bakarım, eldeki dirhem-i dinara,
Ve dahi halk içinde makbûl, Mevlâ’ya iyi bir kul.
Yıllardır didindim, yaranamadım, nâm-ı yârâ,
Atılmaz, tutması zor, kor gibi, (o da) kul amma, ne kul!

Aciz, güçsüz Bedâyî’yim, amma, arzularım var,
Ne, böyle derde dûçâr, ne de bîçâre olaydım.
Yâ Rabbi! Gözü ve gönlü, mâsivâdan kurtulmuş,
Hürriyeti, sana “kulluk”ta bulan, bir hür olayım.
Boynu tasmasız, eli bağsız, “kul” “hür”ü olayım.
Âmin.