Sert kilit Şiiri - Dağlar Özügüç

Ben şu köhne serabın aşığıyım
Her seferinde biraz daha eksik
Biraz daha sert olurum
Vazgeçmek, ruhun en erken yenilgisi
Direnmek, kaderle edilen en kadim akittir
Ve bir gün, kapılar ardına kadar açıldığında
Anlayacaksın
Sabır, inananın en sessiz zaferidir
Ve bil ki, en sert kilitler
En çok sabredenin avucunda paslanır
Bizim nurumuz sevgiyi Israrla arayan gözlere açılır
Kendi içinden geçerek varır insan kendine
Ne aradığını bilmeyene yol da susar
Işığın kıymetini bilmeyene, gölge ağır gelir
Her yara, kendi dilince öğretir sabrı
Her düşüş, hakikate biraz daha yaklaştırır