İçimde bir yer var, kimsenin bilmediği,
Eski bir sandık gibi, kuytu bir köşede.
Toz tutmuş sayfaları, sanki hiç sevilmedi,
Kendi halinde, bir başına durur işte.
Zaman akıp gidiyor, yaralar kabuk bağlar,
Bazıları da kabuk bağlamayıp sızlar.
Ama ne de iyileşmiş diyemezsin ki hemen,
Sabırla beklemek gerekir, mevsim dönerken.
Herkes bir şeyler söyler, gürültü patırtı.
Kendi sesini bile zor duyarsın bazen.
En çok ihtiyacı varken dingin bir ana,
Gölgeler içinde, yalnızlığa çekilirsin.
Hayat karmaşasında bazen yok sayılmış,
Emeklerin görülmez, sözlerin duyulmaz.
Bırak bu hisler aksın, içinden dışarı,
Yeni başlangıçlara yer açmak gerek şimdi.
Dışarıda hayat akar, güneş yine doğar,
Sevilmiş anılarla dolar yeni sayfalar.
Umudunu hiç kaybetme, baharlar gelir,
İyileşmiş yaralarla daha güçlü olur insan.
Bu dingin anında, kendine dön şimdi,
İhtiyacı varken dinlen, soluklan biraz.
Kendi değerini bil, kendini keşfet yeniden,
Yarınlara umutla bakan gözlerinle gülümse.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 22:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!