ADI SEN, TADI ANNEM
Seninle nefes alırdım ben, seninle başlardı sabah,
Dizinin dibiydi bana en korunaklı, en büyük saray.
Daha çocuktum, ellerim ellerine mühürlenmişti,
Sana bir şey olsa, gökyüzü üstüme çökecek sanırdım.
Öyle bir bağlılıktı ki bu; hani kuşun kanadı, toprağın yağmuru gibi,
Dinlemiyorum kalbimin sesini
Dinlesem kıyamet kopacak
Ne edep kalacak ne giz
Gözlerine bakıp dilimi susturmak yaptığım tek şey
Konuşsam tabular yıkilicak
Sen konuştukca
Beynimden kalbime
Bir ses yükseldi..
Heyyy aç kapıları
Kapılar açıldı
İçeriye girdin..
Hasret var dedi kalp
Seviyorsun dedim sana
Sende,
Sevmiyorum!
Diye haykırmıştın
Beni çıldırtan bakışlarla
Ayrılığa kocaman bir davetiye çıkartmıştın.
Dedinya birgün bana
Hiç mutlu olmamişsin
Mutlu olmanı istiyorum
O gün çok mutlu oldum
Birisi
Hayatımda ilk kez birisi
Ben edebiyat bilmem üstad
Ne imladan anlarım
Ne vurgudan
Tek bildiğim
Gittiğin gün vurgun yediğim
Her aklıma gelişinde
Çocuklukmuydu
Pelitleri sevdiren,
Yoklukmuydu,
Peliti bebeğe çeviren?.
Neydi acaba!
Yüzümü güldürüp
Bir an kedimi hatırladım
Hatırladım lakin
Bir baktım aynadaki ben değilim
Annem üzülmesin deyip
Evin bütün yükünü sirtlandim
Çamaşır yıkadım
Nasıl sevilmez ki dedin
Bırakıp giderken
Üzerine bastiğın yüreğimi düşünmedin
Adıni söylerken titrerdi dudaklarım
Senden sonra kalmadı yıkılmayan yanım
Ben senin için derken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!