Şiir yazmaya başladığımda aslında ne kadar uzun bir yolun başında olduğumu fark ettim. Benden önce yazan ustaları okuyarak, onların kelimelerinden ve duygularından öğrenerek kendi sesimi bulmaya çalışıyorum. Henüz yolun başındayım, belki amatörüm; ama her yazdığım dizeyle biraz daha öğreniyorum. Şiir benim için öğrenmenin hiç bitmediği bir yol.
Bir aşka tutuldum ben
Hislerim coştu bir anda
Bir kıza vuruldum ben
Yarım kalan bir şiirdin askıda
Çiçekleri, seni
Her bahar acılar açar gönlümde,
Bir yanım tükenir gözlerinde.
İşte anlarım o an,
Senden kalan ne varsa
Bağlarım yüreğime.
Kar rengine dönmüş yüzün,
Geceyi ısıtmalı gülüşün.
Düş önüme, ey sabah,
Sarhoşluğumla uyandır bedenimi.
Gülüşlerim kalsın sabahında,
Kırılgan güller,
Sevda bahçelerim,
Ardından iz bırakan ellerin
Hâlâ dokunur gecelerime.
Pencerem yarıya kadar açık,
Bir akşamüstü kaybettik belkileri,
Özlerken tenini gecelerde,
Senin rengine bürünmüştü tenim,
Adını sakladım sessizliğimde.
Uzun zaman oldu düşlerimde,
İşte yine senli başlıyorum güne
Yürürken yol boyu,
Gün batarken seni düşünüyorum yine.
İşte yine sensiz başlıyorum güne,
Yürümekten biterken yollar,
Kâğıttan gemiler yaptım,
Her gece seni beklerken.
Suyun yanında, ay ışığında,
Suretini gördüm suyun yansımasında.
Bakıyordun, izliyordum,
Sensiz olmak kurşuna dizilmekti
sabahın beşinde.
Işıkların söndüğünü görürsün,
kaparsın gözlerini.
İç çekersin inceden, derinden,
Ağlamaklı olurdum sabahları,
Hissinin en derin yerlerinde.
Dertli bir yüz arardım sende,
Yol boyunca uzayan bir çizgi gibi
İçimde büyürdü sensizlik.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!