Serenad Şiiri - Zehra Balsatar

Sen dolarsın içime çoğu zaman
Kimsesiz bir çocuk sevinciyle
Gördüğü yabancıyı anası sanan
Sevdi sanıp son dalına kadar yanan
Bir gülüşüne dünyaları sağdıran

Bir serenad olup düşer sensizlik geceme
Sevmek yeterli iken ayrılık niye
Yağmur olup düşersin yanaklarıma
Hasretin bulaşır etime yüzüme gözüme

Ne uyak var ne kafiye bu şiirde
Şaire aşık olan bildiğini de unutur diye
Her defasında küllerinden doğsun diye
Kimseyi öldürmedik içimizde
Seni bulurum ben baktığım her yerde
Bazen içimden geçen güzel bir sözde
Veya beklenmedik anda gördüğüm düşte
Belki bir şarkının tek hecesinde

Sen masumca gülümseyen her dudakta
Sen bana anlattığın her masalda
Sen söylediğim her şarkıda
Her sabah yeşeren umutlarımda

Öyle bir yol tuttum ki sana
Seninle her şeyin tadı başka
İçimde tutuşan kanatlar aşkına
İçimden gülümse ay gibi aşka

Hani sen bana arkadaş
Hani sen bana aş
Şimdi vakit uykusuzluk vakti
Adımları seyrelterek çıkarım yavaş yavaş