Serçe Kanatlarım Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Zamanın dikiş yerinden sızıyor mazi.
Unutulmuş bir beste gibiyim.
Ayak uçlarımda esaret,
Dilimde özgürlük.
Kollarım iki yana açık,
Avuç içlerimde paslı çivi delikleri.
Hayat ne ara bu kadar acımasız oldu?
Yoksa onu renkli gören ben miydim?

Islak sokaklar mevsimindeyim.
Gözlerimde yağmur bulutları.
İlkbaharın kararsız sabahı,
Hem umut hem ürperti veriyor bedenime.
Sessiz bir çığlık kulaklarımda,
Kalbimde kontrolsüz bir yangın.

İçimde zincir kırıyor mutluluğa aç kurtlar.
Zamanın provasızlığında sahneye çıkamıyor tecrübelerim.
Bu kaçıncı aldığı yara yüreğimin?
Hala hayatta kalan onuruma inat,
Kelimeler düşüyor dudaklarımdan.
Kelimesiz bir dil, çiçeksiz toprak derdi nenem.
Çiçeklerim açmazsa düşüncesi tüylerimi ürpertiyor.

Detone olmuş, unut sözleri.
Geçmişin silgi tozlarına kafa tutuyor.
Aklım kalbime yasaklıyor adını.
İçimde konuşmayı reddeden geveze kuş, dilini yutuyor.
Tarifsizim.
Acı ile imzalanmış bir anlaşma gibisin.
Acısam da gidemiyorum bir adım geri.
Yer çekimine inat yine senler düşüyor yüreğime.
Ah diyorum, ah huzur, mutluluk ve sevgi de düşse.
Yine boş dönüyor avuçlarım.

Gitmek zamanı diyen ayaklarımın sözünü dinlemeyip kalıyorum.
Biliyorum, pusulası kırık gemi limana dönemez.
Ama yine de bir umut, ya döndürebilirsem.
Yüreğimin kırık serçe kanatlarına inat, belki de neyse.
18.03.2026 16:16