Vasat fakat neşeli
Seni sevmek
bir duaya benzemiyor,
seni sevmek
bizzat duanın kendisi.
Adını içime her aldığımda
göğsümde görünmeyen bir mühür yanıyor.
Nedir bu çağlar öncesinden kopup,
yüzüme çarpan hisler ?
Varlar mıydı hep
yoksa onunla mı var oldu gerçeklikleri ?
Asırlardır yan yana olup,
kaderin oyunuyla
Bilmezdim beklemenin insanı bu kadar çoğalttığını
Zamanın,
adını sizin koymadığınız acılara
Bu kadar sabır öğrettiğini
Meğer hasret,
eksilmek değilmiş
Üç–dört gün…
Takvimde küçük bir çizik,
ruhumda koca bir çağ.
Zaman,
senin yanında yürümeyi unuttu,
saatler kalbimizin ritmine uydu.
Karanlık uzun sürdü.
Gece içime çöktü,
ben sabra sığındım.
Adını her andığımda
kalbim ürperdi,
göğsüme sığmaz oldu.
Uykunun kıyısında
savunmasız bir çocukken,
Gece saçlarımı yıldızlarla örtmüşken,
Bir cümle düştü dudaklarından
Ne gürültülüydü, ne iddialı,
Ama bir ömrü susturacak kadar güçlüydü:
Ben inanmıyorum artık.
Ne Varlığa
ne kadere,
ne sevginin kurtarıcılığına,
ne de insanların iyi olduğuna.
Uykular yine senden önce terk eder beni,
sensiz geceler adını bilir ama söylemez.
Çarşafın bir ucunda oturur sessizlik.
Bir kadın gibi suskun,
Bir kadın gibi derin...
Sen geçersin aklımdan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!