Serap Özkan 3 Şiirleri - Şair Serap Özkan 3

Geceye yaslanmış yaşlı ağaçlar,
Fısıldar rüzgârın duymadığı bir dilde.
Gölgenin ardında derin bir sis var,
Köklerin toprağın en gizli yerinde.
Bir ışık süzülür loş dalar arasından
Kızıl bir Alev gibi parıldar derinde.

Sis basmış rıhtımı, zamanın ötesinde bir yer
Mavinin en derininde uykudadır Kader
Bir kadın Ressamın kırık kalbi vapurda
Şaairin arkasından bakar, kalakalır solukta
Mavi , ölümün soğuk ve sesiz kucağında
Turuncu , geride kalan o aşkın ocağı

Su yaşamın kaynağı
Hayvanın insanın bitkin
Ortak cansuyu
Kış geldi hayvanlara su kap kap koydum
Minik gagalı kuşum içtiği bir damla
Yarının garantisi

Bütün sahip olduklarım sadece kendim değil,
Gözlerim ağzım dudaklarım ellerim kırışıklıklarım bunla nasıl baş edebilirim bilmiyorum ama
Yarım Aç pencerenin perdesini
Işığın aydınlığı senden büyükse,
Az gelsin dünyanın aydınlığı evrenine
Işığı ,aydınlığı senden büyükse gök yüzünün, Az gelsin bırak ruhunu özgür ce.

Tuval sadece bir yüzey değil
Ruhun ontolojik savaş alanıdır
Binlerce pencerelerin sığ ve riyakar aydınlığına
Hapsedilmiş, dört duvar arasında evcilleştirilmiş
Birer figür olmayı reddediyoruz
Gerçek,o güvenli krolofil uykusunda değil

Karanlık bir örtüdür yeşilin kadim tonu,
Yutar adımlarını, unutturur her sonu.
Sonsuz bir labirentir bu sesiz dilsiz orman,
Zamanı yok eder fısıldar;
"Benim zamanım!"
Ağaçlar birer gölge, hakikaten uzakta,

Eline bir boya alsan yeninden ,yeniden
Renklendirsen dünyayı.
Sadece görüntüler var gördüğümüz onlarda bizi yanıltan.
Görünmezse içimiz, dışımız ve zaman
Zaman ,ses rüzgar ve an boşluk
Boşlukta kaybola kaybola yürüdüğümüz an ,

Bir yanda aydınlık bir pencere,beyaz çiçekler,
Hayata açılan o berrak,o duru yüzün
Bir yanda koyu orman, loşluğu örten gölgeler,
Ruhum dehlizlerinde saklanan o derin hüzün.
Ressamın fırçası ile çizilmiş varlığın
İki ucunu;