Sensizlik... Şiiri - Fatih Özdemir4

SENSİZLİK...

Beni sensiz koyuyorsun…
Çekip gidiyorsun, bilmediğim bir şehre.
Beni, benliğimden alıp gidiyorsun.
Canımı alıyorsun benden.
Nefesimi…
Hayatımı…
İçimdeki seni alıp gidiyorsun.
Unutacaksın belki de beni,
O yabancı ellerde…
Hatırlamayacaksın artık, unutacaksın.
Boş, tozlu raflara koyduğun eski kitaplar gibi,
Bende gireceğim mazinin boş ve tozlu raflarına…
Sen gittiğinde ölüm daha yakın olacak bana.
Azrail alacak canımı,
Neden mi?
Ben nefesimi kaybettim de ondan GÜL! üm
Yaşama sebebimi kaybettim de ondan…
Artık mutlu bir günüm olmayacak,
Her günüm, her saatim, her dakikam,
Mutsuz, hüzünlü, kederli geçecek.
En önemlisi de canım,
Sen olamayacaksın artık.
Ey, karanlık gecelerin sahibi…
Ey, gönüllerin efendisi…
Ey, sonsuzluğun sahibi…
Ey, âlem-i varlığın sahibi olan Rabbim…
Bu gönül ateşi ile beni yakma,
Sen Rahmansın…
Sen Rahimsin…
Sen bu gönül ateşi ile beni yakma,
Ey, gönüllerin sevgilisi…
Sen hayat ışığımı söndürme,
Sen suskun karanlıklara atma beni,
En önemlisi de gönül derdinin devasını nasip eyle,
Beni unutmamasını nasip eyle…
Beni unutmamasını nasip eyle…
Unutmaman dileğiyle sevdiğim…