Sensiz Senfoni Şiiri - Eyüp Boran

Senden yoksun aksamlar,
trajik bir romanın son sayfasıdır cevrilen.
Sonsuzluga acılan bir penceredir yasanan.
Dayanamaz olur yoklugunda yüregim,
boslukta uzayda bir yerlerde dolasir ellerim.
Kahreden bir gecedir baslayan,
Bos gözler ve anlamsiz yüzlerdir beni bekleyen.
Bir tutam dost,
güftesi kirik bir ezgidir
senden geriye kalan.

Girerim karanlik bir denize,
bir isik vurmaz yüzüme.
Türkülerin sesini duyarim derinlerden
mirildanmak isterim
gücüm yetmez
söylemez dilim,
yangina düser yüregim.
Ne bir nefes,
ne bir umut yesermez sesimde.
Yok olus anidir oysa kimse bilmez,
icimdeki cocuk öksüz kalmistir gercekte.
Buz yanginidir baslayan tenimde.

Boguluyorum yine sensizligin denizinde,
sensiz bir senfoni basliyor gecenin icinde.