Sensiz Şiiri - Kasım Kobakçı

Ne bu yollar, ne bu izler,
Ne yamaçlar, ne de düzler,
Ne o gülen sahte yüzler;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne baharlar, ne de yazlar,
Ne şarkılar, ne de sazlar,
Ne o işve, ne de nazlar;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne bir altın, ne de para,
Ne bu deniz, ne bu kara,
Ne o merhem, ne bu yara;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne o bağlar, ne bahçeler,
Ne gündüzler, ne geceler,
Ne o sözler, ne heceler;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne bu makam, ne o şöhret,
Ne bu çaba, ne de gayret,
Ne bu akıl, ne de hayret;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne bu cadde, ne bu sokak,
Ne karanlık, ne de şafak,
Ne çok yakın, ne de uzak;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne o gümüş, ne yakutlar,
Ne yeminler, ne umutlar,
Ne gökteki ak bulutlar;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne büyüler, ne de sihir,
Ne bu koca büyük şehir,
Ne içtiğim tatlı zehir;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne bir rüya, ne bir hayal,
Ne bir masal, ne de misal,
Ne takatim, ne de mecal;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne kuşların tatlı sesi,
Ne bu rüzgâr, ne nefesi,
Ne dünyanın tüm hevesi;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne kervanlar, ne de hanlar,
Ne geçip de giden anlar,
Ne bu dostlar, ne de canlar;
Mutlu etmez beni sensiz.
*
Ne bir mektup, ne bir haber,
Ne bir ordu, ne bir nefer,
Ne o zafer, ne de keder;
Mutlu etmez beni sensiz.