Sensizlik Şiiri - Muhammed Fatih Giyen

Çöl ateşinde kavrulmuş bir dudağa,
Verilmeyen bir damla soğuk su...
Zifiri karanlığın en derin bağrına,
Düşemeyen cılız bir ışık uykusu.

Baharın ortasında küskün bir gül,
Güz kapıda ama dalına mahkûm yaprak.
Kar yağsa da üstüne,
Üşümeyi unutmuş toprak...

Milyonlarca yüzün içinde tek başıma,
Sadece bana mühürlü dev bir yalnızlık.
Acının tam ortasında, dilsiz dudaklarda,
Kimsenin duymadığı sessiz bir çığlık

Sol yanım sızlıyor, sapasağlamken,
Sen bu dipsiz kuyuyu bilirmisin?
Sahi söylesene, ömrün boyunca sen
Sen, kaç defa sensiz kalacaksın?