Senin Uğruna Şiiri - Yakup Köstekçi

Ne zaman umurumda artık ne mekân,
Benim bütün yollarım sana çıkarken.
Bugünden de yarından da vazgeçtim,
Kendi gölgeme bile yabancı kaldım
Senin uğruna.

Akşamları susturdum içimde,
Geceleri penceremde unuttum.
Senin uğruna ne yurdum kaldı
Ne de içimde dönüp sığınacağım bir kapı.
Pes etmedim,
Ama insan bazen yenilmeden de tükenirmiş.
Tükenmek bir anda olmadı;
İçimde yavaş yavaş sönen bir kandil gibiydi.

Her gece biraz daha eksildim,
Sabahlarım yüzünü arayan bir boşluktu,
Gecelerim adını saklayan bir karanlık.
Dünden kalan ne varsa bıraktım ardımda,
Bugünü de avuçlarımdan düşürdüm.

Yarın dediğim şey
Artık kapısını çalmadığım bir evdi.
Derbeder okların hedefi oldum,
Her biri başka yerimden kanattı beni.
Ben senin uğruna

Kendimden bile vazgeçtim.
Bir ömrü avuçlarımda taşıyıp
Sessizce yere bıraktım.

Ne yurdum kaldı içimde,
Ne dönülecek bir yol.
Ve şimdi anlıyorum;
İnsan bazen sevdiği uğruna
Her şeyden vazgeçerken
Kendinden de eksiliyormuş.

Ben senin uğruna
Her şeyden vazgeçtim.
En son,
Senden vazgeçmeyi öğrendim.