Şen kahkahaların sahil boylarını okşadığı bir deniz kentiydi bulunduğum yer
El ele her kötülükten uzak bir yerde dolaşırdık
Neşemize diyecek yoktu aramıza başkaları girene dek
Gülmesini unuttuğumuz şu ana kadar mutluluğumuz pek çoktu
Üzülmek yıkılmak boştu haliyle ayrıldıktan sonra
Lakin geride kalan günleri anmakta bir o kadar hoştu…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta