Zamanı ve mekânı yutan dev fillerin gölgesinde,
Kör bir karanlığa doğru sürülen kalabalıklar...
Kendi yazdığı sahnede, kendi gölgesiyle dans eden bir despot;
Korkak çobanın elindeki çıngıraklar, sarayın kulelerinde yankılanıyor.
Dışarıda, sokakları arşınlayan cellatların ayak sesleri,
İçeride, zindan duvarlarına şiirler kazıyan o mağrur gençlik.
Uşaklar, tahtın çürüyen kokusunu gizlemek için parfümler saçıyor,
Altın kadehlerden dökülen şarap, dillerinde zehirli bir irine dönüşüyor.
Atların nalları kırıldı, dik duran omurgalar birer birer ters döndü,
Kalenin burçlarına tünemiş leş akbabaları, ülkeyi ucuza kapatıyor.
Bir cellat hevesiyle koltuğa yapışmış o kör vezir;
Bilmiyor ki piyonlar uyandı ve tahtın kutsal nuru çoktan söndü!
Hukuku ezip geçen süvariler, kendi halkını sırtından vuran kaleler...
Tek bir adamın dipsiz hırsı yüzünden soluduğumuz bu zillet!
Bu kan kokan sahte komedyanın perdesi elbet inecek,
Lağımdan fırlayan lanetlilerin kurduğu bu karanlık trajedi,
Halkın göğsünde biriken o devasa nefretle silinecek.
Bak ey muktedir! Piyonlar düz gider ama çapraz vurur;
Günü gelir o piyonlar, öfkenin çeliğiyle aşılmaz bir sur olur!
Ne seni sırtında kaçıracak bir atın kalır meydanda,
Ne de seni koruyabilir o sırça sarayların sahte ihtişamı.
Millet, kurduğun bu kanlı masayı sandığın dibine gömecek,
Kuşatıldı dört bir yanın, yeryüzünde kaçacak tek bir deliğin yok artık:
Çanlar senin cenazen için çalıyor, vakit daraldı...
ŞAH VE MAT!
ENGİN TOPKAN (09.11.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 9.11.2026 16:09:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
TRAJEDİ : ŞAH VE MAT Kör devlerin eliyle, yön veriyor çağlara, Yalnız gezemez çoban, ziller çalar sarayda. Tutsak kitleler yürür, o karanlık dağlara, Kendi yazar sahneyi, oyun oynar bu rayda. Dışarısı katildir, içerde gençlik ağlar, Uşaklar etek öper, dalkavukluk bir sanat. Zehir kusar dilleri, zindanla dolar bağlar, Kibirli taht üstünde kırılır beyaz kanat. Nalı kırık atların, kaleler arkadan vur, Vezirin gözü dönmüş, tek derdi koltuk kalış. Uykudan kalkan piyon, karşına dikilip dur, Sarayın burçlarında başlar amansız yarış. Hukuku ezen atlar, zillet saçan bu hırslar, Molière sahnesidir bu satılan memleket. Baudelaire’in yazdığı o karanlık uğursuzlar, Shakespeare trajedisi doğurur elbet nefret. Ne o sırça sarayın, ne atın korur seni, Millet sandık başında bozar kirli oyunu. Nasır tutmuş ellerle mühürlerler gölgeni, Mata dayandı vakit, çanlar ilan eder sonunu! ENGİN TOPKAN (09.11.2026)
