Kapısı üzerimden kilitli, penceresiz bir evdeyim,
Belki de buz gibi bir betonun üstünde yerdeyim,
Kim bilir belki de, karanlığın gölgesi bir perdeyim,
Kendi kendime soruyorum da bazen; ben nerdeyim?
Bazen şuursuz sandığım, ama dengeli bir bedendeyim,
Bazen hüzün bulutlarının kapladığı, sükutlu bir kederdeyim,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta