Senden uzaklarda Şiiri - Serpil Koçar

Senden Uzaklarda

Her gecenin koynunda neler çektiğimi nereden bileceksin,
Hasret bir pranga gibi ayaklarımda sürükleniyor,
Özlem, yüreğime saplanmış paslı bir hançer,
Ve kurşun gibi ağır uykulara düşüyorum sensiz.

Mapushane duvarları kadar suskun geceler,
Sokak lambalarının titrek ışığında yalnızlık üşüyor,
Bir karanfil soluyor avuçlarımda,
Bir gül kanıyor hayalinle yüreğimde.

Bilsen…
Uzaklarda olmak, seni görememek
Zincirlenmiş bir kalbin çırpınışı gibi,
Gökyüzüne bakıp da yıldızlarla konuşmak kadar çaresiz.

Gözlerimden süzülen her damla,
Kör bir kurşun gibi içimi deliyor,
Bir yarayım artık ben,
Kapatmaya gücüm yetmeyen…

Karanlığın koynunda
Bir sokak lambası gibi titriyorum,
Üşüyen yalnızlığımı
Kimsesiz caddelere bırakıyorum.

Adını her gece duvarlara fısıldıyorum,
Cevap vermeyen yankılarla kavga ediyorum.
Mapushane yalnızlığımda senin hayalin,
Kırık bir fotoğraf gibi elimde duruyor.

Ve bil ki sevgilim…
Her nefeste biraz daha eksiliyorum,
Ama son nefesimde bile haykıracağım:
Sana kavuşmadan ölmeyeceğim…

Sensiz geçen her an bir ölümdür bana,
Gerçek hayatım senin kollarında başlar SEVGİLİ.