Senden sonra.. Şiiri - Zeynep Kemancı

Senden sonra,
Ben hep aynı kaldım…
Bahar geldi, yeşeremedim.
Papatya gibi açamadım.
Viran olmuş bağda sensiz sessiz kurudum.
Senden sonra ,
Şimdi aylardan Eylül,
Yapraklar ağaçlara,
Kuşlar yaza, küsüp göç ettiler..
Senden sonra,hiç bir şeyin tadı yok,eskisinden daha çok yakıyorum , yaktığım sigaraları,
çaydan, kahveden soğuyorum...

Düşündüm…
Yoksa yaşam denen o güzellik
Bana uğramayı mı unuttu dersin?

Senden sonra,
Ben hep sende kaldım…
Eşlik ettiler akrep ve yelkovan.
Senli günlere ayak diretdiler,
Akan zamana inat…Ben hep sende kaldım..

Senden sonra,
Alıştım gibi sensizliğe.
Kangren olan yaralarım bile
Kabuk tuttular..
Bir tek, bir tek şuramda
Hafiften bir sızı kaldı sanki...
“Geçer,” dediler… “Olur o,” dediler… Zaman dediler,
Geçer mi sahi? geçer mi.?

Senden önce ben vardım,
Ama ya senden sonra?
Senden sonrası yok işte...

Soruyorum kendime,
Bu sevdadan elimde kalan ne?
Sonra hatırlıyorum birden cevabı;
İçimi acıtan bir yara gibi
Sol yanımda bıraktığın O sızıyı
Ve buna rağmen hâlâ seni sevdiğimi…

Sen benden gittin ama,
Sanırım ben hep sende kalacağım.
Çünkü,
Senden sonra
Yeminliyim sevmemeye, kimseye inanmamaya, güvenmemeye..
Senden sonra,
Kimseyi yerine koyamadım ki, herkeste seni gördüm , tüm seslerde , sesin vardı sanki, gördüğüm tüm yüzlerde, yüzün vardı,
Koyamadım kimseyi işte yerine....

Olmamalı…Olmamalı...
O kadar kolay olmamalı...
Elini kolunu sallayarak çekip gitmek.
Sorgusuz sualsiz,
Kafası bozulunca
Bırakıp gitmeye hakkın olmamalı.
Tarumar ettiğin hayata
Bakmalısın zaman zaman, başını çevirip…

Senden sonra
Sevemez oldum kimseyi.
Yokluğun zemheri soğuğu gibi
Dondurdu tüm bedenimi, yüreğimi.
Kendime bile anlatamadım derdimi,
Hâlâ kalbimde olduğunu
Ve hâlâ körkütük seni sevdiğimi…
Anlayacağın, senden sonrası olmadı.
Ben hâlâ sendeyim ve seninleyim.
Çünkü ben senden sonrasını hiç düşünmedim ki.
Hiç senden sonrasını yüreğimde hissetmedim ki.
Senden sonra diye bir kavram kabul edemem ki.
Senden sonra ben zaten yokum ki..

Senden sonra tutunmadım hayata.
Bilirim, belki de yaptığım hata.
Sensizliğim döndü şimdi feryada.
Sitemlerim sessiz…sedasız...

Senden sonra;
Yapraklar bırakıp gider ağaçları.
Nefessiz ve sessiz…
Kara kaşım, ayazım
Sol yanımın ince ağrısı,
Sensiz uyuduğum kaçıncı gece,
Sensiz uyandığım kaçıncı günüm…bilmiyorum..

Her yerde kokun…sesin...
Yüreğimde çaresizce taşıdığım,
Bir bıçaktır özlemin,
Yüreğim vakitli vakitsiz kanar oldu.
Ayaklarım yere daha bir yorgun basar.
Yüreğim yaralar içinde, kimsesiz.
Her şey boş, sen gittikten sonra…
Senden sonra, söz ve şiir sustu...

Nehir yataklarını sular bırakıp gitti,
Baharı unutan ağaçlar kurudu.
Yaz bitti, sonbahar geldi.
Sen giderken baharları da götürdün.
Senden sonra mevsimsizdi zaman.
Senden sonra yağmadı yağmurlar,
Öksüz büyüdü toprak..

Senden sonra değişmeyen tek şey
Ezan sesleriydi...yüreğimde ki yerindi...

Şimdi zeytin ağaçları öksüz,
Bitter çikolatalarının tadı yok.
Sanki sokaklar bomboş,
Denizin dalgaları susmuş, konuşmuyor...

Senden sonra,
Ağustos böceğiyle karıncanın dostluğu bitti.
İncir ağaçlı sokağın tadı kalmadı.
Senden sonra senli dualarım olmadı artık Rabbime.
Senden sonra uzun uzadıya konuşmadım telefonlarla,
Bakmadım gelen aramalara, mesajlara…
Yani, anlayacağın,
Senden sonrasının yolları yoktu.
Baharları yoktu.
Yağmursuzdu…
Susuzluktu…

Artık sanki sen gelecekmişsin gibi
Kalkmıyorum sabahları.
Saçlarımı taramıyorum, Az şekerli kahveyi de içmiyorum artık,
Senden sonrası anlatılmaz… İşte…
Sadece yaşanır...

Sevda denilen illet, bittikten sonra başlıyor,
Gönlü kırar geçirir, tüm yürekleri haşlar.
Sanki bir nehir olur, tükenmek bilmez yaşlar.
Kim der ise yalan der, geçmez vallahi, geçmez, billahi geçmez..

Biliyor musun,
Ben senden sonra,
O parka hiç gitmedim...
Kuşlar, ağaçlar, parktaki çocuklar
Şahit olmadı benim kahkahalarıma…
Bilir misin? Senden sonra,
Senden sonra ben hiç gülmedim.

Senden sonra…Senden sonrası yok işte....
Senden sonrası... olmadı...olmadı...