Seni değil,
seninle güzelleşen şeyleri sevdim.
Akşamın sessizliğini,
bir şarkının yarım kalan yerini,
yağmurdan sonra toprağın kokusunu
ve gözlerinde unuttuğum kendimi.
Sen gittin.
Bir süre bütün yollar
sana çıkıyor sandım.
Sonra öğrendim;
bazı ayrılıklar insanı götürmez,
insanı kendine getirir.
Şimdi adını duyduğumda
içim acımıyor.
Bir rüzgâr geçiyor yalnızca
eski bir sokaktan.
Ve ben,
seni sevmiş olmanın
bende bıraktığı güzellikle
yoluma devam ediyorum.
Kayıt Tarihi : 8.08.2026 23:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!