Senden sonra Şiiri - Jekpot Senkaybettin

Senden sonra…
çok çırpındım,adını söylemeden
nefes almaya çalıştım.
Kendimle boğuştum,duygumla,
anıların gölgesinde ,çok çabaladım.
Ayağa kalkmak istedim,
gülmeyi yeniden öğrenmek…

Yenildiğim duygulara
can üflemek istedim.
Olmadı…

Belki az direndim,
belki bu acı beni tamamladı sandım.
Belki kendimi buldum dedim,
ama olmadı…
Toparlanamadım.

Sonbahar oldum,
döküldüm.
Duygularım yaprak yaprak
terk etti içimi.
Benim sandığım anılarla…

Gurur muydu beni tutan,
yoksa sadakat mi?
Anılarına ihanet etmemekti belki,
belki de gücüm yoktu…
Savaşım bitmişti.
Olmadı…

Oysa fırsatlar geçti avuçlarımdan,
elimden tutmak isteyenler oldu.
Görmedim…
Göreni de
umursamadım.
Dedim ya işte…
Olmadı.

Ben bıraktığın yerdeyim,
sen evindesin san.
Ben cehennemin en dibinde.
Sen evindesin bil…
ben akıl hastanesinde,
aklımın almadığı duygularla.
Akıllanmak neydi zaten?

“Ne oldu sana?” diyorlar.
“Ne olmadı?” desem…
Anlarlar mıydı?
Yaşamak gerekirdi,
anlatmak yetmezdi.

Kendi aynasına bakan,
başkasının kırığını göremezdi.

Ben seni
elif gibi sevdim,
dimdik.
Vav gibi eğilmeden,
bükülmeden.
Ama sevda bilmeyene
elif de ziyan,
vav da…
Olmadı…