Senden Sonra Şiiri - Jülide Aslan

Yazamadım senden sonra,
Kalem küstü, kağıtlar uçup gitti diyarımdan.
Unuttum bir gün "karalarım" dediğin ne varsa;
Diyorum ya, yazamadım senden sonra.
Yokluğun o kadar büyüktü ki;
Heceler kelimeleri, kelimeler cümleleri
Telaşlı bir anne gibi tutup elinden alıp götürdü.
Bir ben kaldım o koca yokluğun içinde, bizden yana;
Viran olmuş bir bahçede inatla boy veren yaşlı bir çınar gibi.
Öyle uzattım ki dallarımı semaya;
Gökyüzünü arayan kim varsa önce beni görsün istedim,
En çok da sen...
Silemedim senden sonra,
Bende bıraktığın izlerin tek bir satırını bile.
Okudum, okudum, ezberledim;
Olur da bir gün aklımın hududundan çıkar gidersin de
Bir daha uğramazsın diye.
Yol ettim satırlarını,
Her noktası ile işledim zihnime...
Diyorum ya, silemedim senden sonra
Kirpiklerimden düşen serin yağmurları bile.
Bıraktığın yerde dikilip durdum öylece;
Olur da bir gün ceplerini yoklayınca
Bir şey kaybettiğini fark edersin diye...
Cüzdanını, çakmağını ya da anahtarını;
Ama en çok da beni.