Sende Olsaydın Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SENDE OLSAYDIN

Fevzi Emir Yılmaz

Usul usul ay geceye doğarken,
Baş başa kalırdık herkes uyurken…
Bir dilek tutardık yıldız kayarken;
Aşka dair bir niyetin olsaydı.

Sazlar Hicaz çalar, biz demlenirdik;
Hicap yere düşse tez gemlenirdik.
El âlem yas tutar, biz eğlenirdik…
Aşkı muhabbette gönlün olsaydı.

Elim ayrılmazdı inan elinden,
Hiç korkum olmazdı hazan yelinden;
Dolardı testimiz sevda selinden…
Suya hasret kalmış gülün olsaydı.

Coşkun nehir gibi çağlar akardık,
Bir damda uzanıp göğe bakardık;
Hasretin üstüne kibrit çakardık…
Vuslata çıkacak yolun olsaydı.

Ağır ağır gün ederdim geceni…
Sen şiir okurdun, ben ise seni;
Düşünmezdim kafiyeni, heceni.
Şu yorgun kaleme kâğıt olsaydın.

Açardım sinemi onulmaz derde,
Aşk ile aramda kalmazdı perde;
“Dur!” derdim zamana en güzel yerde…
Yaramı saracak tabip olsaydın.

Kelâmın kalbime indiği anda,
Sesinle sükûnet çökerdi bana.
Söz tamam edilmez kâmil olana;
Beni susturacak dilin olsaydı.

Şad olurduk yeniden doğmuş gibi,
Gül kokardık gülistan bağmış gibi;
Özlemimin ne başı var ne dibi…
Ne vardı bu gece sende olsaydın?