Sende Kaybolmak Şiiri - Mustafa Alp

tut ki senin ruhun aşk, ezber bozan
bir kitabın ortasından değil,
hiç yazılmamış bir cümlenin kıyısından geldin bana
ve ben, bütün bildiklerimi bıraktım kapının dışında
ayakkabılar gibi, biraz tozlu, biraz yorgun

tut ki cahil biriyim, sana sevdalı
adını yanlış telaffuz etsem bile içim doğru söyler seni
bir harfini eksik bilsem de
kalbim tamamlar boşluklarını
çünkü aşk dediğin şey
biraz eksik anlamakla başlar zaten

tut ki farklısın
herkesin baktığı yerden bakmıyorsun dünyaya
senin gözlerin, mesela
bir çocuğun ilk defa yağmura dokunuşu gibi
ıslanmayı bilmiyor ama sevmeyi biliyor

ben sana en çok oradan yenildim

tut.
düşmesin içimdeki bu ses
dağılmasın, bölünmesin, unutulmasın diye
bir yerinden tut hayatı
bir yerinden beni
bir yerinden o eski akşamları
hani hiçbir şey olmamış gibi güldüğümüz

tut ki bir gün
ben susayım
ve sen konuş
adımı değil, içimi çağır
bir sokak lambasının altından geçer gibi
sessiz, sarı, biraz hüzünlü

tut ki sende kalayım.

ama öyle kolay değil bu kalmak
bir insan bir insanda nasıl kalır,
hiç düşündün mü?

bir bakışın kıyısında mı
yoksa yarım bırakılmış bir cümlenin içinde mi?

ben sende
bir virgül olmak isterim
nokta değil
çünkü bitmek istemem

tut ki ellerin var
ve ben o ellerde kayboluyorum
bir harita gibi açılıp
sonra kendimi bulamıyorum hiçbir şehirde

tut ki sen gidersin
ve ben kalırım
ama bu kalmak öyle bildiğin gibi değil
bir evde kalmak değil mesela
bir yoklukta kalmak

perdeler açık
ışık var
ama kimse yok

tut ki ben seni
en çok olmadığın zamanlarda sevdim

insan bazen
varlığına değil
eksikliğine aşık olur çünkü

ve ben
senin eksikliğinde büyüdüm

tut ki bir gün yine gelirsen
hiçbir şey olmamış gibi
ben sana hiçbir şey sormayacağım

çünkü bazı cevaplar
aşkı öldürür

ve ben
seni yaşatmak için
bilmemeyi seçtim

tut ki son kez söylüyorum
ve bu bir itiraf değil
bir teslimiyet.

ben sende kalmak istemiyorum artık
ben sende
kaybolmak istiyorum…