(TÜLAY MENTEŞ)
Tükensin hasretlik, yalnızlık artık,
Ümitliydik ikimizde neden ayrıldık,
Lüzumsuz bir hiç için aşka darıldık,
Âşıktık ikimizde vurdu bize ayrılık,
Yaşamak zehir oldu hayatta artık.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
