Sen yoksun Şiiri - Ömür Can Sönmez

Sen gidince evsiz kaldım ben
Çocukken parkta uyuduğumda
Üzerime yağan karlardan daha dondurucu yokluğun

Hiç tatmadığım bir duygunun
İçimde yer açtığını bile fark etmeden
Eksikliğini yaşadığım ne varsa sende tattım.
O an kime ihtiyacım varsa o oldun bana

Şimdi sen yoksun
Sobasız bir kış gibi çöktün içime
Duvarı olmayan bir odada üşür gibi
Ne yana dönsem rüzgâr sensin

Aç kalmaya alışmıştım
Uykusuzluğa da, yorgunluğa da
Ama bu içimdeki boşluk…
Adını koyamadığım bir açlık gibi

Sesin yok artık
Ama sessizlik bile sen diye bağırıyor
Geceleri üstüme örttüğüm battaniye değil
Hatıraların, ağır ve soğuk yüzü

Bir çocuk düşün
Ellerini ceplerine sokmuş
Kendini ısıtmaya çalışıyor nefesiyle
İşte öyle yaşıyorum sensiz

Şimdi anlıyorum
İnsan bazen bir evde değil
Bir insanda yaşarmış

Sen gidince
Ben yine sokakta kaldım.
Bu seferki sokak daha sessiz
Kaldırımlar daha soğuk
Eskiden sarılıp uyuduğum sokak köpekleri yok artık

Çünkü
Bir evin sıcaklığını
Elimi tutacak bir elin varlığını
İnsan olmanın anlamını tattım sende.
Artık Herşey daha zor
Artık herkes daha acımazsız